Nanga Parbat

Ik kan me de tocht richting de Nanga Parbat (op 8 na hoogste berg ter wereld) nog erg goed voelen... 4 uur met mini-van naar de basis van de jeep trail, vervolgens 2 uur met de jeep omhoog langs dropdead-afgronden, ik herinner me nog goed dat de buitenste band vaak voor de helft in het luchtledige hing, een oudere vrouw uit ons gezelschap verkoos een blinkddoek boven zicht. Vervolgens vanaf 2 uur 's middags in de brandende zon met volle bepakking de berg op. Had ik je al verteld dat mijn bergschoenen bestaan uit afgetrapte profielloze gympen? Had ik je al verteld dat de temperatuur van 45 graden na een uur al snel onder de 10 graden dook vergezeld van donkere wolken en veelbelovende dikke spetters. Man o man wat waren we miserabel, Meike al helemaal want die was gewoon qua kou 't minst voorbereid. Na flinke aansporingen en onszelf volledig te hebben leeggewrongen van optimisme kwamen we bij de laatste etappe voor de Fairy Meadows aan (3300 m.). Modder, zwellende stroompjes de berg af, slipperige hellingen vrijwel onbeklimbaar en toen begon de hagel :(

Zwaartekracht is op dat moment een grote vloek, maar nog meer vervloekte ik mezelf voor het meenemen van veel te veel zooi.

De aankomst boven was een bevalling, direct ons houten blokhut ingedoken en samen in bed tegen elkaar aangekropen. Uren later ontdekten we waar iedereen zat... in de centrale hut met de houtkachel op vol vermogen. Hete kippesoep heeft nog nooit zo goed gesmaakt. Gemuttlichkeit op z'n best.

De ochtend erna de Nanga Parbat aanschouwd, de op 9 na hoogste berg ter wereld. Glorieus mooi allemaal.

Categories

CategoryTravel