Kanniyakumari
Foto's
Mei, Sarah & Florian doing what most backpackers do when bored, hot and waiting for the train.
Mei en Sarah terwijl ze met het verstrijken van de minuten gemakkelijker en vrijer geraakten. Onze coupe werd gekenmerkt door hard en langdurig Europees gelach.
Besnorde Mick en Florian die net vertelde dat hij nogal aantrekkelijk werd bevonden door Pakistaanse douaniers met alle voordelen vandien :)
Even later werd ik dringend aangesproken door een bebrilde Indier "Sir, why do you have a moustache?". Originele vraag dat wel.
Het verwerd op een gegeven moment tot een ietwat vervelend gesprek waarbij de bebrilde Indier (ondersteund door een amicale neef) werkelijk aandacht opeiste alsof 't zijn goed recht was. Florian had op een gegeven moment genoeg van het gesprek en pakte demonstratief z'n boek, bebrilde Indier vervolgens "You can't read your book, I want to practice my English"!
Sarah plofte daarbij en liet deze jongeman in niet te misverstane termen weten hoe Europa over privacy en vrijheid denkt.
Sterretjes kijken op t ministrandje van Kanniyakumari. Mijn oog viel even later op een flinke heremietkreeft die vrij actief z'n weg door rul zand ploegde. Als amateur bioloog was de verleiding niet te weerstaan en een uitgebreid visueel onderzoek volgde. Sarah en Mei waren niet zo heel erg gecharmeerd van het krioelende beest. Zonder al te veel kwaad in de zin te hebben dropte ik de heremietkreeft achteloos in de handtas van Sarah.
Misschien is het tijd om iets meer te vertellen over het fenomeen genaamd Sarah. Engels van origine, half Egyptisch van bloed en de laatste tien jaar woonachtig in Frankrijk. De laatste twee jaar runde ze heel stoer een zongedroogde tomatenfabriek in Marokko. Nu dan op wereldreis zonder returnticket! Al met al een pittige zelfverzekerde humorvolle dame die niet snel van haar apropos lijkt te brengen.
Groot was dan ook mijn verbazing toen Sarah als een spastische gillende keukenmeid op en neer begon te springen, zeer resoluut haar handtas van om haar nek wegslingerde en krankzinnige rondjes begon te rennen!
Het heeft een flinke poos geduurd voordat wij allen ons lachen tot bedaren wisten te brengen. Met name Florian hinnikte nog melig na.
Kanniyakumari (je moest eens weten hoe lang het me heeft gekost om deze ogenschijnlijk eenvoudige naam zonder tongstruikelen te oreren) is het meest zuidelijkste puntje van het Indiase subcontinent.
Kan iemand mij overigens vertellen waarom het een subcontinent heet?
Toegegeven, het is afgezien van zijn geografische locatie niet heel bijzonder, een klein stadje danwel groot dorp zonder heel veel ambitie om meer te willen zijn. Toch voelde ik me er direct thuis... Oceaan die ongestoord doorloopt tot ijzig en geisoleerd Antarctica, de samenkomst van de Arabische zee, Bengaalse baai en Indische oceaan, overzichtelijkheid van een vissersdorp, gezellige geiten op de muur, zilte lucht van natte netten en de heerlijkste tongschroeiendpittige fishcurry om je vingers bij af te likken (zelfs de vingers van de verkeerde hand!).
Zoals je begrijpt is dat laatste de werkelijk doorslaggevende factor. Mijn koninkrijk voor een Kanniyakumarische fishcurry :)
Talloze kleurrijke bootjes, minstens de helft ligt weg te rotten om plaats te maken voor een nieuwe generatie. Met eigen ogen een eerlijk oud bootkarkas met behulp van bulldozer gekraakt zien worden. Deed me pijn, die boot heeft toch een geschiedenis, een leven meegemaakt. Mijn zusje Myra heeft een vergelijkbare afwijking, elke keer als bijvoorbeeld een auto in knarsende tweede versnelling een steile bergweg op moet worstelen zie je Myra ineenkrimpen van medelijden voor de auto. Familieding vermoed ik zo.
Visserskindjes die niet kunnen wachten om 'le metier de Pappa' op te nemen.
Het dorpje bleek nogal onrustig die dag vanwege het festival Holi. Dit festival gaat gepaard met letterlijk heel veel kleur. Rood, geel, oranje, paars in poedervorm of opgelost in water en handig verpakt in ballon om buurman en buurvrouw, Saddhu, Baba en onoplettende tourist te voorzien van nieuwe kleur. Terwijl Mei en ik ronddwaalden in de haven werden we (ietwat bedreigend) omsingeld door een horde paars uitgeslagen kinderen en tieners. "High 5" riep een gastje, terwijl de paarse verf van z'n hand droop. "Another time maybe" maar intussen was Mei d'r achterwerk gedeeltelijk paars. De foto toont paars en roodgetintte tieners die massaal uitvoeren op een flink wilde zee.
We dachten slim te zijn en de klaarliggende pont naar het heilige eiland via het havenstrandje te shortcutten (zie foto). Eenmaal de kade opgeklauterd "You have ticket sir?". Nee, maar die kan ik toch gewoon op de boot kopen? "No sir... go back, back, buy ticket".
Suck.
Ik terug, verder terug, nog verder terug, belachelijk ver terug om daar met toestemming van de drie bewakers een soort Efteling wachtrij-sliert in te duiken... overigens helemaal leeg maar voorbereid op megamassa's mensen. De wachtrij-begeleider begeleidde me soepel naar de kassa, alwaar drie paar ogen door balietralies naar me terugstaarden.
"Two tickets please" mijn 50 roepies overhandigend aan de geldontvanger. Na een subtiel seintje van de geldontvanger genereerde de tickettieper prompt kaarten, bekeek ze zorgvuldig en overhandigde deze aan de ticketoverhandiger. En ja, juist geraden, de tickets werden mij via een miniscuul kleine transactieopening toegeschoven door de kaartenoverhandiger. Als dit al niet een fijn bureaucratisch staaltje was, werd me een voetlengte verder gevraagd de kaarten te produceren. You've got to be kidding! De kaartcontroleuse (jaja) keek op en declareerde hortend geen 2 kaarten te willen scheuren voor 1 enkel mens. Ik wees "my wife" aan en toen was het weer goed. Meewarig bekeek ik het scheurtje in mijn tickets en bedacht me hoe idioot efficient wij Westerlingen eigenlijk zijn. Maar nee hoor het was nog niet klaar... voordat we de boot op mochten kregen we nog een keurig scheurtje onderin onze tickets. Je zou er kaal van kunnen worden.
Het passagiersruim in de boot.
De bootrit was speciaal te noemen (speciaal zoals Myra 'm dus gebruikt). Een volwassen stalen boot zo voelen stampen op metershoge golven en een partij slagzij zien maken toen de koers niet meer dwars op de golven lag. Zeer enerverend. De Indiers vonden het kostelijk ook al waren minstens 20 man zeiknat geworden van binnenwaaiend boegsproeisel. Mei en ik konden dit maar ten dele waarderen, tel voor de grap eens het aantal lifejackets versus reeds zittende mensen. Daarnaast het besef dat Indiers vervoersmiddelen nok en tjokvol kunnen stampen (zijn ze gewoon erg goed in).
Mei probeert Antarctica te ontwaren op deze extreem waaierige plek. Ik vond het enorm mooi de wolken over het zee-oppervlak te zien jagen.
Snorvol en semi-poserend voor een van de tempels op het mini-eilandje. De rots is heilig verklaard nadat een Indier een flinke tijd geleden een versteende voetafdruk aantrof. Mei en ik moesten wel heel erg loenzen om er een voet in te herkennen.
Streetbeeld
Suikerspinnend kathedraal(tje)
Hoe vreemd om Indiers de devote christen uit te zien hangen.
Het kan een Indier werkelijk erg weinig schelen waar deze slaapt. In een hotsbotsende bus, op de ijskoude vloer van een treinstation, op de eigen toonbank, op de stoep. No problem.
Bewonderenswaardig!
Sarah en Mei al wandelend over een lange pier. Even later is het gespreksonderwerp wat Sarah aansnijd dusdanig onthutsend dat Mei tussen rotsen instapt en haar scheenbeen op lelijke wijze openhaalt.
Florian, kickass Oostenrijker die tegenwoordig in Pakistan woont en die we waarschijnlijk in April aldaar op gaan zoeken. Lijkt blij met z'n eten.
Mijn eten... ook erg fijn!
Zoals al eerder aangegeven... Indiers kunnen proppen. Typisch vertrekkend treinbeeld.
There is one comment on this page. [Display comment]